urn:lj:livejournal.com:atom1:e_l_e_g_y e_l_e_g_y e_l_e_g_y 2009-09-29T17:15:55Z urn:lj:livejournal.com:atom1:e_l_e_g_y:6691 2009-09-21T19:58:21Z 2009-09-29T17:15:55Z <a name="cutid1"></a>тесно пяти глаголам на короткой строке, где слова не пускают в отпуск. Там одну и ту же ошибку отпрыск повторяет часто и плачет город чаще, чем веселится, чем в нём зарплату выдают крылатым фразам за их цитаты. Море там шелестит и закат сползает за горизонт по скользкому небосводу, осознавая себя продолженьем рода суток, и в этом - свою причину. На берегу одиноко стоят: мужчина, женщина, автомобиль, пятнистая их собака, время сочится сквозь трещины циферблата&hellip; Там, где ко дну прижимается жаброй рыба, осень всегда чуть позже приходит, ибо толща воды богата на искажения рыбьего воображенья. Старые фотографии нас всё одно моложе, не говоря о способностях клеток кожи к быстрому обновлению, мысль взрослеет. Тот, кто вчера вприпрыжку бежал по рее, сам сегодня шагов тех не смог бы себе представить. Сложно, слова поменяв местами, из одного письма получить другое. Время идёт туда, где есть шум прибоя, ветер, песок и крики голодных чаек, алое солнце скребёт по волне лучами, перебирая солёные рифмы моря&hellip; urn:lj:livejournal.com:atom1:e_l_e_g_y:6476 2009-01-03T12:00:27Z 2009-01-03T12:00:27Z Тэмпература каля нуля - трыццаць сем i пяць.<br />Ты прыходзiш, гатуеш гарбату з траỳ, лiмона i мёду.<br />Недзе паỳтыднi да самага новага года,<br />Недзе хвiлiна, як позна нешта мяняць.<br />Вецер - на поỳдзень, поезд - на поỳнач, ноч…<br />Рэльсы гудзяць пра наша з табой вяртаньне.<br />Ведаеш, той хто выконвае пажаданьнi<br />Cам, здаецца, ня ведае, што пажадаць.<br />Новы гадзiньнiк, новай гадзiны цень<br />Перашкаджае мне бачыць акно насупраць,<br />Перашкаджае мне бачыць сьвятло i сутнасьць<br />Рэчаỳ ды й сувязь простых зусiм падзей…<br />Тэмпература каля нуля – трыццаць сем i тры.<br />Зноỳ цiшыня схапiла мяне за горла.<br />Зноỳ адчуваю, як снежань сьмяротна хворы<br />Ў сэрцы шукае ад зорнага неба ключы… urn:lj:livejournal.com:atom1:e_l_e_g_y:6148 2008-11-29T19:33:00Z 2008-11-29T19:33:00Z Сузор’е дзён, iмёнаỳ, гукаỳ, лiтар…<br />Двары, надвор’я, людзi, лiхтары<br />Губляюцца у снежаньскай палiтры,<br />Гарыць, як лямпа першы мандарын.<br />Паэт маỳчыць, пад цiхi плач гiтары, <br />Рыфмуючы маỳчаньне зь цiшынёй. <br />Аловак, чарнавiк, пад стольлю - хмары… <br />I робiць ноч нэрвовы ход канём.<br />У Млечны Шлях ляцiць яе падкова<br />Ды й Месяцам апiсвае квадрат.<br />Паэт аб гэтым cьвеце выпадковым<br />Рашуча нешта пiша наỳздагад… urn:lj:livejournal.com:atom1:e_l_e_g_y:5928 2008-02-28T08:54:51Z 2008-02-28T15:45:41Z Твой падарунак – крыжык на сэрцы.<br />Мой паратунак – сьлёзы ў талерцы,<br />Сон чорна-белы, зорныя ночы...<br />Нешта мне шэпча вецер паўночны.<br />Я – падарожжа першыя крокi,<br />Сонечны промень, цень шэравокi,<br />Горач сумненьня i радасьць высновы.<br />Мой незагой у далонях вясновых...<br />Больш не балюча, нешта сьпяваю.<br />Зноўку да нас наблiжаюцца зграi<br />Новых пачуцьцяў, здарэньняў, усьмешак.<br />Пiшуць паэты новыя вершы...<br />Сьнег растае, а пад iм - акварэлi,<br />Лiсьцце, якое аднойчы згарэла,<br />Вузкiя сьцежкi i вочкi пралескi…<br />Дрэвы прачнулiся цi уваскрэслi.<br />Нават гадзiннiк спяшаецца марыць,<br />Плачуць ад шчасьця рваныя хмары.<br />Твой падарунак – крыжык на сэрцы,<br />Памяць... няхай яна застаецца...<br />Я – падарожжа, пачатак вяртаньня.<br />Можа я проста чагосьцi чакаю?.. urn:lj:livejournal.com:atom1:e_l_e_g_y:5432 2008-01-05T22:30:15Z 2008-01-12T12:41:04Z Мусiць гэта ня я - <br /> Адлюстраваньне...<br />Спакуса на вуснах,<br /> Расчараваньне... <br />Хворыя думкi. Кропкi...<br />Шалiк чырвоны кароткi.<br />Мусiць гэта ня я. Сумленьне...<br />З ветрам марскiм сутыкненьне,<br />Шыльдачка «Не кранайце!»,<br />Роздумы да скананьня...<br />Мусiць гэта ня я. Сьпевы, <br />Зоркi ý галiнах дрэваý. <br />Дарога скрозь сiнi вечар,<br />Вокны на поýнач, вечнасьць...<br />Мусiць гэта ня я. Сутоньне... <br />Неба цяжарнае поýняй,<br />Лесьвiца да суседзяý.<br />Сэрца стучыцца ледзьве...<br />Мусiць гэта ня я. Размова<br />Двух незнаёмых словаý,<br />Мост праз Было i Будзе. <br />Шэрыя вочы, студзень... urn:lj:livejournal.com:atom1:e_l_e_g_y:5175 2007-12-15T20:41:56Z 2007-12-15T20:41:56Z цiша ***<br /><br /> Сьнег на асфальце.<br /> Стомлены аýтастопшчык<br /> Чакае лета...<br /><br /> ***<br /><br /> Ноч-лiхаманка...<br /> Зоркi шукае ý траве<br /> Хворы на восень.<br /><br /> ***<br /><br /> Калядная ноч.<br /> Глядзiць на мяне скрозь шкло<br /> Сумны анёлак... urn:lj:livejournal.com:atom1:e_l_e_g_y:5096 2007-11-03T15:30:11Z 2007-11-03T15:35:50Z Метель - DDT <a href="http://pics.livejournal.com/e_l_e_g_y/pic/0000599q/"><img src="http://pics.livejournal.com/e_l_e_g_y/pic/0000599q/s320x240" width="180" height="240" border="0" /></a> urn:lj:livejournal.com:atom1:e_l_e_g_y:4233 2007-07-25T20:52:53Z 2007-07-25T20:55:54Z Ён кажа мне: «Дапамажы!»<br />А тут – дажджы, дажджы, i зноўку<br />Глядзяць нябёсы шэрым воўкам<br />На тры высокiя крыжы...<br />Ён кажа мне: «Даруй, ня плач.<br />Так лепей, ты яшчэ пабачыш.»<br />Сьлязой умые твар гарачы,<br />Зашые сэрца нiбы ўрач...<br />Ён кажа мне: «Успыхне Сьвет,<br />Вугольле хутка разгарыцца.<br />Зьбiруцца вернiкi малiцца,<br />Пачуўшы новы запавет!»<br />Ён кажа мне: «Я буду там...»<br />Глядзiць лагодна i сур’ёзна.<br />Ён кажа мне: «Яшчэ ня позна – <br />Я за цябе жыццё аддаў.»<br />Ён кажа мне: «Заўжды з табой,<br />Пад кожным крокам небяспечным!»<br />Ён кажа мне: «Ёсьць толькi вечнасьць,<br />А ў вечнасьцi – адна Любоў!» urn:lj:livejournal.com:atom1:e_l_e_g_y:3921 2007-07-18T18:08:29Z 2007-07-18T18:08:29Z Летели облака - DDT &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; <a href="http://pics.livejournal.com/e_l_e_g_y/pic/00003afz/"><img height="296" alt="" hspace="120" width="295" vspace="2" border="0" src="http://pics.livejournal.com/e_l_e_g_y/pic/00003afz/s320x240" /></a> urn:lj:livejournal.com:atom1:e_l_e_g_y:3754 2007-06-24T18:03:54Z 2007-06-24T18:08:00Z Звезда по имени Солнце - Кино <a href="http://pics.livejournal.com/e_l_e_g_y/pic/00002pwe/"><img src="http://pics.livejournal.com/e_l_e_g_y/pic/00002pwe/s320x240" width="180" height="240" border="0" /></a> urn:lj:livejournal.com:atom1:e_l_e_g_y:3209 2007-03-16T20:19:37Z 2007-03-16T20:36:44Z Ты мяне не пазнаеш… <br />Неба колеру сьмерцi,<br />нiбы лicт у канверце,<br />якi я парваý<br />Зноý чакае крананьня...<br />Час апошнi спатканьня,<br />Як разьбiты лiхтар...<br /><br />Ты мяне не убачыш...<br />Неба колеру смутку.<br />Я ý дзiравым абутку<br />Гэтым шляхам блукаý.<br />Я сьпяваý свае песьнi,<br />Ды расказваý тут вершы.<br />Я апошнi i першы<br />Гэтай зоркi жыхар...<br /><br />Ты мяне не пачуеш...<br />Мае цiхiя словы<br />Зноý гучаць, як прамова,<br />У якой спрабаваý<br />Нагадаць сэрцу Лета,<br />Неба колеру сьвета,<br />Неба колеру шчасьця<br />Альбо колеру мар... urn:lj:livejournal.com:atom1:e_l_e_g_y:2822 2007-02-07T18:42:21Z 2007-02-07T18:42:21Z Не маýчы, не маýчы, не маýчы...<br />Я ня ведаю, але раю.<br />На парозе сiвога Раю<br />Будзе нехта мяне вучыць.<br /><br />Не маýчы, не маýчы, не маýчы...<br />Тут ня чуюць твайго маýчаньня,<br />I адказам на ýсё каханьне<br />Баязьлiва ý сэрцы гучыць...<br /><br />Не маýчы, не маýчы, не маýчы...<br />Крык адчаю сьцiскае грудзi,<br />Калi Вечнасьць сьмяяцца будзе<br />З твайго цiхага заклiку «Жыць!».<br /><br />Не маýчы, не маýчы, не маýчы...<br />I ý апошнi твой дзень летуценны<br />На цябе ýсё глядзiць сумленна<br />Першы дзень, якi прожыý ты.<br /><br />Не маýчы, не маýчы, не маýчы...<br />Толькi страцiýшы слых адчуе,<br />Як у цемры бяда лютуе,<br />Каб аднойчы зноý стаць Нiчым...<br /><br />Не маýчы, не маýчы, не маýчы...<br />Толькi страцiýшы зрок прыкмецiць,<br />Як лятаюць у зорным сьвеце<br />Бессьмяротныя дзьве Душы... urn:lj:livejournal.com:atom1:e_l_e_g_y:2578 2007-01-14T19:01:19Z 2007-01-14T19:24:26Z Fly away Вечар глядзеў у неба<br />Згубленым у цемры словам,<br />Кропляй памерлага сьнегу<br />I ўспамінам новым...<br />Вечар гартаў тут хмары,<br />Чорнае лісьце клёнаў,<br />Лiтары, гукi, хварбы,<br />Подых зiмы шалёны...<br />Вечар шаптаў мне песьню,<br />Крочыў празь лес і поле...<br />Вечар мяне закрэсьліў<br />Незразумелым болем... urn:lj:livejournal.com:atom1:e_l_e_g_y:2383 2006-12-26T19:10:07Z 2006-12-26T19:10:07Z Сьнег ці пёры,<br />Бялюткія пёры анёлаў<br />За акном, дзе самотная ноч<br />Спачувальна ўздыхае<br />Апускаюцца нiзка, знiкаюць<br />На чорным асфальце,<br />Як гарачыя iскры<br />Пакiнутых слоў і адчаю ?..<br />Сьнег цi пёры ... urn:lj:livejournal.com:atom1:e_l_e_g_y:2259 2006-12-08T22:14:25Z 2006-12-08T22:15:15Z Сьпеў скамянелы, сьнежаньскі сьпеў<br />Нібы нябачная стужка растаньня,<br />Сплёўшая кудзеры чорныя дрэў<br />І нетрывалыя ніці вяртаньняў...<br /><br />Спеў металічны, як подых дажджу...<br />Горад чакана глядзіць у нябёсы.<br />Нехта высокі ідзець праз імжу,<br />Праз успаміны нязграбнага лёсу.<br /><br />Сьпеў ільняны – мой апалены сьцяг.<br />Зноў адчуваньне мінулых падзеяў...<br />Вецер скрозь сьцены малюе мне шлях,<br />Постаць малюе апошняй надзеі.<br /><br />Сьпеў саламяны, як прожыты дзень,<br />Яблыкаў водар празрыста-чырвоны,<br />Шчырыя твары знаёмых людзей...<br />Сьпеў васільковы вяртаньня да дому. urn:lj:livejournal.com:atom1:e_l_e_g_y:1873 2006-12-06T22:12:55Z 2006-12-06T22:12:55Z Не глядзі ў люстэрка майго адчаю, калі будзе скавытаць вецер за тонкай мяжою сумненьняў і неразуменьня ў чорных галінах зламанага дрэва...<br />Не глядзі ў мае вочы, калі дождж прыйдзе ў горад тваіх уласных патаемных пачуцьцяў, каб напоўніць іх кроплямі цеплыні і шчасьця...<br />Не глядзі мне ў сьлед, калі на сьвітаньне я нарэшце пакіну цябе, забраўшы з сабою твае самотныя сны, месяц і зоры...<br />Не глядзі на старонкі маіх успамінаў твайго жыцьця, калі маё лісьце зробіцца сухім і брудна-шэрым у ружовым ранішнім сьвеце, і першая трава пранізае яго наскрозь імкненьнем да сонца...<br />Не глядзі на сьцюдзянеючае вугольле майго сэрца, калі першая птушка прачнецца ад нарастаючай цішыні ранку і заспявае сваю песьню высока ў нябёсах...<br />Не глядзі ў цёмную нерухомую ад холаду бездань майго акна, калі прыйдзе сьнег, ледзь крануўшыся яго, пакінь мне свае непаўторныя словы... urn:lj:livejournal.com:atom1:e_l_e_g_y:1665 2006-12-01T19:01:04Z 2006-12-02T11:26:41Z Мне здалося, што заўтра – зіма,<br />Сёньня – восень, учора – лета.<br />Мне здалося – цябе няма<br />На халоднай далоні Сусьвету.<br /><br />Мне здалося – цябе знайшла.<br />Мне здалося – ты побач з намі.<br />Толькі ўсё засланіла імгла,<br />І ты знік у шэрым тумане…<br /><br />Мне здалося, што заўтра – ноч,<br />Сёньня – вечар, учора – ранак.<br />Мне здалося – празрысты дождж<br />Назаўсёды залечыць раны...<br /><br />Elegy & Étrangère urn:lj:livejournal.com:atom1:e_l_e_g_y:1320 2006-11-20T20:29:04Z 2006-11-20T21:00:18Z Дзень снегу бяз снегу, як халодная незнаёмая далонь на маіх вачах, з-пад якой зноў сачацца гарачыя салёныя кроплі...<br />Дзень снегу бяз снегу, як бясконца длінная вуліца, ў блукальне якой я не сустрэла ні воднага чалавека з вясёлым тварам...<br />Дзень снегу бяз снегу, як празрыста-зялёнае цела ракі ля маіх басых ног, у якім адлюстроўваецца нізкае лістападнае неба.<br />...неба якое чамусьці больш нагадвае мне снежаньскае ў гэты ціхі, маўклівы дзень... дзень першы і дзень апошні... дзень невыказаных марнатраўных словаў...<br />Дзень снегу бяз снегу, як ворак з надзвычай цяжкім шэлегам, які кінуў мне высокі цемнатвары чалавек, калі я ўглядалася ў шэрыя дахі з альтаны на апошнім паверсе, а ён ішоў кудысьці па вуліцы імя невядомага паэта.<br />Дзень снегу бяз снегу, як дом з вокнамі на поўнач, які ніколі ня бачыць сонца, бо яго гаспадар – чалавек-цень, чалавек-вецер, чалавек-апошні-дзень-восені...<br />Дзень снегу бяз снегу, як трэснуты вузкагорлы гляк горкага невядомага напою на чорнай ад літар старонцы недапісаных вершаў... urn:lj:livejournal.com:atom1:e_l_e_g_y:1079 2006-11-14T20:41:02Z 2008-11-07T20:23:04Z Ліхтар насупраць майго акна нібыта маё ўласнае сонейка ў празрыстым абажуры, з доўгімі рыжымі праменьнямі і з кволымі матылькамі, якія імкнуцца да яго быццам бы ў пошуке нечага выратавальнага, з надзеяй на тое, што яго цяпло здольна працягнуць іх жыцьцё ў цёмнай глыбіні ночы... Усё ж ёсць у гэтым нешта ўласьцівае ўсяму жывому!.. А чым на самой справе адрозьніваюся я ад іх? Зразумела чым – магчымасьцю сядзець вось так на чацьвертым паверсе на ўзроўні ліхтара, з латушкай пахучай гарбаты, цалкам паглыблена ва ўласныя разважаньні, і пісаць словы, якія можа і ня маюць ніякага сэнсу, што само па сабе, згадзіцеся, ня так уж і дрэнна, а яшчэ тым, што ніколі не было ў мяне крылаў... Але калі б яны і былі ў мяне, я ўсё роўна апаліла бы іх аб распаленае шкло толькі дзеля таго, каб разгадаць гэтую складаную, а на самой справе можа быць і значна больш простую загадку свайго жыцьця.<br />Ліхтар насупраць майго акна нібыта маё ўласнае сонейка, якое загараецца цьмяным сьветам у восем гадзін вясной, амаль у адзінаццаць гадзін летам, сем – восеньню і пяць – зімою, і разгараецца ўсё ярчэй і ярчэй, пакуль нарэшце не пераўтварыцца ў фіялетавую лямпачку раніцай, недачакаўшыся паўгадзіны сьвітання.<br />А калі доўга глядзець на ліхтар, то тады потым, зірнуўшы на столь ці на шафу зноў убачыш яго, бо сьвятло яго засталося недзе ў табе, і нічога ты з гэтым ня зробіш, нават калі адразу заплюшчыш вочы, ці зачыніўшы фіранкі, схаваеш твар у далонях.<br />А ў час калі ноччу ідзе снег альбо дождж, ён ня гасьне, не засланяецца шэрымі хмарамі, як звычайнае наша сонца, бо няма дзеля яго аніякіх хмар. І будуць блішчэць на яго праменьнях крышталёвыя сняжынкі ці кроплі, а ён будзе гарэць, быццам бы спецыяльна дзеля таго, каб ведалі, што ёсць ў жыцьці нейкая таямніца, якую варта шукаць, таямніца да якой імкнуцца нават маленькія матылькі і якую часам так цяжка разгледзець, сідзечы на сваем чацьвертым ці нейкім іншым паверсе, ў паўночным прыцемку з парцалянай латушкай гарбаты ў руцэ і з бясконцым шэрагам дарэмных мрояў у сэрцы... urn:lj:livejournal.com:atom1:e_l_e_g_y:554 2006-10-29T18:26:41Z 2006-10-30T18:07:49Z У забыцьці неабуджаных слоў нарадзіцца<br />З шэптам літар у крылах і рыфмаў у далонях.<br />Я ня бачу сьлядоў бо мяне не было.<br />Я чакаю зіму, каб у лета спазьніцца...<br /><br />Хтосьці кінуў мне дождж у зьбянтэжаны твар,<br />Маляваныя рукі цягнуліся зь неба...<br />Хтосьці вецер пакінуў у водары траў<br />І рацэ дараваў бляск жабрацкага срэбра.<br /><br />У забыцьці неабуджаных словаў сачыць,<br />Як зьбіраюцца хмары у цяжкія зграі.<br />Як іх зграя ўранку на поўдні гарыць...<br />Як апошняя зорка, бліснуўшы, згасае.<br /><br />У забыцьці неабуджаных слоў адчуваць,<br />Што пачаты размовы ля вогнішча ў поле...<br />Чуць, як ціха скрыпіць і пяе калаўрот,<br />Разумець, што таго больш ня будзе ніколі...<br /><br />У забыцьці неабуджаных слоў захварэць<br />Гэтым горадам у скураным пераплёце,<br />Перавулкам яго разам зь ім пасталець<br />І прачнуцца аднойчы ў чырвонай лістоце...<br /><br />А калі зазірну на старонкі вякоў <br />То знайду толькі кропкі ды й косак двукосься...<br />Я – вандроўнік-паэт з часам зьнікнуўшых моў.<br />Я чакаю вясну, я вяртаюся ў восень... urn:lj:livejournal.com:atom1:e_l_e_g_y:267 2006-10-22T18:23:42Z 2006-12-05T20:42:48Z Сёння ў мяне нейкі незразумелы настрой... Блукаю па туманных вуліцах свайго горада, як збянтэжаны чужынец, і, напэўна, таму мне вельмі прыемна адчуваць падэшвамі знаёмую з дзяцінства паверхню менскага асфальту. А горад глядзіць на мяне нібы з чорна-белага фотаздымка, ці старажытняй гравюры залішне сур’ёзна і ўрачыста. Навокал нічога ня бачна, і мы з ім быццам бы зусім адны. Я іду ў кнігарню, бо сёння субота і бібліятэка, нажаль, не працуе, а мне чамусьці тэрмінова спатрэбілася даведацца пра сэнс двух незразумелых, выпадкова падслуханых слоў. Але, зазірнуўшы на імгненне ў абыякавы шэраваты твар жанчыны, якая пільна сачыць за такімі ж як і я наведвальнікамі, я адразу накіроўваюся да аддзелу мастацкай літаратуры, каб хучэй схавацца куды-небудзь ад гэтага пранізлівага, жорсткага позірку. А потым, прыкладна праз гадзіну, накіроўваюся да геаграфічнага аддзелу, потым - зноў да мастацкага і, неўзабаве, зусім забываю пра незразумелыя словы... Вось так заўсёды і атрымоўваецца... Чытаю нечыя словы і нават ужо не хочацца іх купляць... такія яны падобныя на мае думкі... Чаго яны каштуюць?.. Відавочна нечага значна большага, чым звычайныя грошы.<br /> Павольна перамяшчаюся ўздоўж паліцы... біялогія, псіхалогія, матэматыка, гісторыя... А ці ведаеш Ты, што больш за пяцьдзесят гадоў шаснаццатага стагоддзя суправаджаліся крывавымі войнамі?! Пяцьдзесят гадоў! Дык тое ж палова сярэднестатыстычнага жыцця! Не! Так нельга! Колькі чалавек загінула за гэты час... Няўжо ёсць нешта, што каштавала б гэтага? <br />А горад Невель і нават частка Тульскай вобласці пад час кіравання Альгерда і Вітаўта ўваходзілі ў склад Вялікага княства Літоўскага, дзе прыкладна ў тыя часы жылі мае продкі... <br />А ірландскія святы некаторыя святкуюць нават у беларускіх лясах. Так... я таксама не была ў Ірландыі... А колькі каштуе квіток у Ірландыю? І чаму, збіраючыся ў Ірландыю другі год, я толькі зараз зацікавілася гэтым?<br /> І яшчэ! Што такое Незалежнасць з пункту гледжання... з Твайго пункту гледжання? І чаго яна каштуе?<br /><br />Дык вось. Пра словы я так і не даведалася. Замест таго я атрымала некалькі пытанняў і некалькі простых чалавечых мар. <br />Сёння ў мяне нейкі незразумелы настрой... Нешта я зусім не разумею, што пішу. Можа гэта ад таго, што мой слоўнікавы запас пакідае жадаць іншага? Напэўна так... <br />А сёння – гэта ўжо ўчора і ўжо - гісторыя...